het onmetelijke van je hand 
 vult het venster van de hemel huid,
 aan je vingers spiegelen  druppels 
 van wat we weten, 
 wat we weten is  niet alleen,
 zoals de lippen letter van de dageraad
 die met zijn  klank van de eerste gongslag komt, 
 die weet te luisteren naar de waaier van  het denken,
 die zich verbaast over het  graniet van  lang hetzelfde, 
 maar ook over het geschenk van het  licht,
 en die reist met de echo van de hoge roos ..

 en de enige letter komt niet alleen 
 en  breekt het harde  vlies van de slapende
 en ieder
 oog is een nest,
 en ieder oor een tempel,
 en alles  wacht en wordt voortgeplant 
 door het onmetelijke van je hand...